قزوین به علت دارا بودن ده ها آب انبار،
به شهر آب انبارها شهرت یافته است. شیوه ساخت آبانبارهای ایران، این
بناها را به جاذبههای گردشگری استانهایی تبدیل کرده است که از تعداد
بسیاری آبانبار برخوردارند.قزوین از جمله شهرهایی است که به علت دارا
بودن دهها بنای آبانبار، به شهر آبانبارها شهرت یافته و در حال حاضر
نیز به علت شیوه ساخت بینظیر آبانبارها در قزوین، این بناها به عنوان
مهمترین جاذبههای گردشگری این استان بهشمار میروند.
ساخت
و وقف بیش از 130 بناى شکوهمند و پرهزینه براى انباشت و ذخیره آب در شهرى
که از دیرباز به کمآبى شهرت داشته، افزون بر هزاران واحد آب انبار خانگى
و دهها آبگیر کاروانسراهاى شهرى براى استفاده مسافران، قزوین را امروزه
به شهر آبانبارها معروف کرده است.
معمارى شگفتانگیز آب انبارهاى قزوین که
هر یک پلانى جداگانه و متفاوت دارند، از تزیینات هنرى چشمگیرى
برخوردارند، و این مهم آبانبارها را به مهمترین جاذبههاى گردشگرى شهر
قزوین تبدیل کرده است.
آبانبارهای این شهر که مهمترین بناهای
تاریخی قزوین بهشمار میروند، از جذاب ترین بناهای تاریخی استان قزوین به
شمار آمده و به عقیده بسیاری از آژانسداران حاضر در تور یاد شده، به
تنهایی میتوانند، گردشگری قزوین را رونق بخشند.
علت ساخت آب انبارهای قزوین
تنوع اقلیمى و قابلیتهاى آبى و خاکى استان، امکان کاشت انواع محصولات گرمسیرى و سردسیرى را فراهم کرده است.
سابقه سکونتگزینى و تمدن 9 هزار ساله و
آثار باستانى و تاریخى چشمگیرى در قزوین بوجود آورده است.کمبود آب در
قزوین سابقه طولانى دارد و حتى ناصرخسرو در سفرنامه خود به آن اشاره کرده
است.
از قرن پنجم هجرى، افراد خیر براى رفع کم
آبى شهر اقدام به حفر قنات کردند، اما چون باز هم در تابستان کم آبى به
وجود مىآمد، مردم ثروتمند و خیر در محلات مختلف به ساخت آب انبار
پرداختند.
ساخت آبانبارهاى متعدد در این شهر باعث
شد همانطور که یزد به عنوان شهر بادگیرها معروف شد، قزوین نیز به عنوان
شهر آب انبارها در اذهان مردم ایران شکل گیرد.
آب انبار مسجد جامع، کهنترین آب انبار
قزوین است که در شمال جلوخان این مسجد قرار دارد.این آب انبار در سال 1093
قمرى توسط علىخان یکى از امیران شاه سلیمان صفوى ساخته شد.